Literatura piękna czerpie wzorce i motywy z literatury starożytnej. Można śmiało powiedzieć, że literatura starożytna jest niemalże wszechobecna w czasach nowożytnych, ponieważ zarówno postacie, jak i wzorce postępowania stały się kanwą do wykreowania wielu sytuacji oraz bohaterów.

To w Biblii i w literaturze antycznej pojawiły się archetypy postaw i zachowań, które literatura piękna przekształca, niejednokrotnie niemalże przycina do wzorców obowiązujących w danej epoce, jednak wszystkie pierwowzory znane są już od czasów starożytnych.

Bogactwo biblijnych i starożytnych motywów to niewyczerpane źródło inspiracji dla twórców wielu epok, którzy czerpali natchnienie z tych pradawnych ksiąg. Warto podkreślić, że nigdy nie straciły one ani swojej aktualności, ani artystycznej atrakcyjności. Alegoryczne znaczenie wielu postaci i motywów jest dla wielu czytelników, nawet tych, którzy czytują książki okazjonalnie, w zupełności zrozumiałe.

Kain zawsze będzie uosobieniem bratobójcy, a Odyseusz wędrowcem, który przez dziesięć lat (po dziesięcioletniej wojnie) wracał do rodzinnej Itaki. Penelopa pozostanie w świadomości czytelników symbolem wierności i oddania, a Hiob niezawinionego cierpienia. Przykłady można by mnożyć, jednak pewne jest to, że tak samo jak syzyfowa praca czy ikarowe loty będą one znane, kojarzone, ponieważ na stałe weszły do literatury pięknej, a tym samym wzbogaciły jej wartość.